Naznaczeni

OBSADA:Naznaczeni
TOMIRA KOWALIK jako Dora Diamant i Córka Dory
URSZULA DUDZIAK jako Dziennikarka

VOCAL, MUZYKA:
URSZULA DUDZIAK

REŻYSERIA:
REMIGIUSZ GRZELA

REALIZACJA:
ŁUKASZ BARCZYK

„Byłeś właściwie niewinnym dzieckiem, ale jeszcze właściwiej byłeś diabelskim człowiekiem! I dlatego wiedz: Skazuję cię teraz na śmierć przez utopienie!” – te dwa zdania z niewielkiego opowiadania „Wyrok”, które dorosły syn słyszy z ust ojca, które zapadają w pamięć, a nawet mogą nie pozwolić zasnąć, stały się dla mnie kluczem do próby poznania istoty pisarstwa Franza Kafki, ale i próby przeniknięcia jego osobowości.

Jeszcze lepiej zrozumiałem je, badając historię życia Dory Diament, ostatniej miłości Franza Kafki. Pisząc o niej próbowałem ją zobaczyć, usłyszeć, urzeczywistnić. Kim była naprawdę? I dlaczego na ołtarzu ofiarnym złożyła swoją córkę, Franciszkę? W pewnym momencie przemówiła sama. Zacząłem pisać sztukę, której Dora jest główną bohaterką. Przez trzy dni, nie wychodząc z domu, prawie z nikim nie rozmawiając, prawie nie jedząc, pisałem. Byłem coraz bardziej przerażony. Sam nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Ale pisałem dalej, jakby próbując uwolnić się od jej dybuka.

W ten sposób z dwóch zdań „Wyroku” narodziła się sztuka, moja czwarta (po „Na gałęzi”, „Biografii” i „Uwaga – złe psy!”) próba teatralna. Postanowiłem umieścić „Naznaczonych” w swojej książce „Bagaże Franza K.”, bo oba teksty dopełniają się. Jako dziennikarz starałem się pohamować wyobraźnię, jako dramaturg nie umiałem się powstrzymać. Jako dziennikarz powróciłem do wydarzeń z życia Dory i Franza, próbowałem też zadawać sobie najprostsze pytania: Czy kiedykolwiek, po śmierci Franza, była szczęśliwa? Jakie były jej marzenia? Dlaczego nigdy nie pochowała ukochanego? Dlaczego chciała oddać mu swoje dziecko? Dlaczego życie znaczyło dla niej śmierć? Ale te najprostsze pytania są tak naprawdę najtrudniejsze. Tego nauczyło mnie doświadczenie zawodowe. Jako dramaturg starałem się wypełnić białe plamy, dopowiedzieć to, czego faktografia nie zawiera, wykreować sytuacje codzienne, zobaczyć domowe relacje pomiędzy Dorą i Franciszką, a wreszcie nakłonić je do rozmowy o tym, co najbardziej istotne. „Urodziłaś mnie żeby oddać mnie JEMU?” – pyta Franciszka w mojej sztuce. Ale, czy kiedykolwiek odważyła się zadać takie pytanie matce? Sztuka „Naznaczeni” została przetłumaczona na języki niemiecki, włoski i angielski, a także zrealizowana w Teatrze Polskiego Radia (w obsadzie: Maria Ciunelis, Marta Chodorowska, Elżbieta Kijowska, Mariusz Szczygieł, reż. Piotr Łazarkiewicz).

 

 

ZałącznikWielkość
Naznaczeni_tekst sztuki.pdf170.08 KB